Proces rozgałęzienia

Proces rozgałęzienia odbywa się u różnych gatunków w różny sposób. Zasadniczo można wyróżnić trzy typy budowy strefy przejściowej pomiędzy korzeniem a łodygą: A. Każde pasmo ksylemu, przebiegające w linii prostej z korzenia do łodygi, ulega w strefie przejściowej tylko „skręceniu” (np. u Medicago, Lałbyrus). Natomiast każde pasmo floemu korzenia, przechodząc do łodygi, dzieli się w kierunku promienistym na dwie części, które rozsuwają się w kierunku tangencjalnym; każda część danego pasma floemu łączy sie z takąż częścią sąsiedniego pasma na zewnątrz skręconego pasma ksylemu. Continue reading „Proces rozgałęzienia”

Perycykl korzenia

Najbardziej zewnętrzną warstwę komórek miękiszowych walca osiowego korzenia, leżącą tuż pod endodermą, nazywamy perycyklem [okolnicą]. Perycykl korzenia jest zwykle jednowarstwowy, a niekiedy, w rzadkich przypadkach, brak go zupełnie. Perycykl stanowi tkankę, która odgrywa ważną rolę w procesie tworzenia się wtórnych tkanek merystematycznych korzenia. W obrębie walca osiowego przebiegają wzdłuż korzenia pasma tkanek przewodzących: palopromienisty (monarchiczny, di-, tri-, tetra- i poliarchiczny). Korzenie są tetrarchiczne. Continue reading „Perycykl korzenia”

Endoderma

Epiderma wykazuje charakterystyczne cechy budowy: ma cienkie błony zewnętrzne, nie wytwarza kutykuli ani też aparatów szparkowych. Epiderma i włośniki szybko obumierają; zamiast nich wykształca się wówczas typowa tkanka okrywająca, egzoderma, zbudowana z jednej lub kilku warstw subepidermalnych komórek kory pierwotnej. Komórki te często zachowują treść żywą, a ich błony celulozowe ulegają skorkowaceniu. Wśród skorkowaciałych komórek egzodermy mogą występować rozmieszczone mniej lub więcej regularnie mniejsze komórki o nieskorkowaciałych błonach; są to komórki przepustowe. Pozostałe tkanki korzenia można, podobnie jak w łodydze, podzielić na tkanki kory pierwotnej i walca osiowego. Continue reading „Endoderma”

Włośniki

Długość włośników jest różna u różnych gatunków, przy czym waha się ona w granicach od 0,15 do 8 mm. Włośniki w znacznym stopniu zwiększają powierzchnię systemu korzeniowego (u Pisum np. 12-krotnie). Wciskają się one pomiędzy cząstki gleby, bardzo ściśle do nich przylegają albo nawet przyklejają się do nich. Wskutek tego w glebie nie zachowują one kształtu cylindrycznego, typowego dla włośników korzeni rozwijających się w atmosferze wilgotnej, lecz mają kształty nieregularne, są maczugowato albo płatowato rozszerzone i w różnych miejscach powyginane. Continue reading „Włośniki”

Komórki inicjalne

Dwie, trzy lub kilka warstw komórek wierzchołka wzrostu korzenia zbiega się na jego szczycie ku jednej albo ku kilku komórkom inicjalnym, z których właśnie powstały przez antyklinalne i peryklinalne podziały. I tak np. w stożku wzrostu korzenia traw najbardziej zewnętrzna warstwa merystemu, która da epidermę (a więc dermatogen), oraz leżąca pod nią warstwa komórek merystematycznych wywodzą się z jednej wspólnej warstwy komórek inicjalnych. Na zewnątrz tej warstwy leży kaliptrogen, który jest warstwą tkanki twórczej dla czapeczki. U licznych Dicotyledonece czapeczka nie ma odrębnego histogenu, ale tworzy się wyniku peryklinalnych podziałów dermatogenu albo też podobnie jak u Gymnospermae, w szczytowej partii wierzchołka wzrostu nie stwierdzamy warstwowego układu komórek merystematycznych, w tym przypadku czapeczkę wytwarzają najbardziej zewnętrzne warstwy, a pozostałe, głębiej leżące, dają dermatogen oraz embrionalną partię korową.

Budowa zewnętrzna korzenia. Continue reading „Komórki inicjalne”