Skrętki

Następujące po sobie osie boczne stoją transwersalnie w stosunku do płaszczyzny medialnej liści wspierających odnośnych pędów macierzystych, ale na zmiane w lewo i w prawo od tej plaszczyzny. Ten typ kwiatostanu nazywamy skrętkiem, Przykład: kwiatostan Svmphytum. Skrętek i kwiatostan śrubowaty dają się łatwo wyprowadzić z narysu wierzchotki dwuramiennej, co daje nam możliwość zrozumienia szczegółów ich budowy. W obrębie tego samego systemu pędowego występują często różne typy rozgałezień. I tak np. Continue reading „Skrętki”

Wierzchołek korzenia

Strefa podziałowa wierzchołka wzrostu korzenia leży we wnętrzu tkanki wierzchołka korzenia, czyli interkalarnie. Błony komórkowe najbardziej zewnętrznych i w danej chwili najstarszych komórek czapeczki śluzowacieją, a następnie komórki te złuszczają się, co ułatwia korzeniom wnikanie coraz głębiej w glebę. Obecność czapeczki daje sie stwierdzić najczęściej dopiero na medialnych skrawkach podłużnych wierzchołka wzrostu korzenia. Na grubych korzeniach pewnych roślin (Pandanus) czapeczka jest wyraźnie widoczna już makroskopowo, jako brunatna pochewka pokrywająca szczytową partie korzenia. Końce korzeni wodnych Hydrochards i gatunków Lemna okryte są wyraźnymi pochewkami; nie są to jednak czapeczki, ale osłonki pochodzenia pędowego otaczające stożki wzrostu korzeni. Continue reading „Wierzchołek korzenia”

Sympodium roślin

„Gałęzie” różnią się od gałęzi bocznych zawsze tym, że brak u ich podstawy liści okrywających; natomiast z drugiej strony sympodium wyrasta naprzeciwko takiej „gałęzi” liść, będący liściem wspierającym gałęzi pochodnej, która rosnąc przedłuża sympodium. U wielu roślin sympodium może tworzyć dalsze rozgałęzienia sympodialne. Takimi sympodiami są pnie i gałęzie wielu drzew liściastych (np. Tilia, Ulmus, Castanea, Carpinus); w pniach i starszych gałęziach tych drzew nie można już rozpoznać budowy sympodialnej. Natomiast stwierdzenie sympodialnaj budowy jest zawsze możliwe w pędach podziemnych wielu roślin, niezależnie od ich wieku (np. Continue reading „Sympodium roślin”

Pędy boczne

Następujące po sobie pędy boczne umieszczone są zawsze medialnie na tylnej stronie kolejnych osi macierzystych; patrząc z boku na taki kwiatostan widzimy, iż następujące po sobie pędy boczne wyrastają na przemian na prawo i na lewo; ten typ kwiatostanu określamy jako wachlarzyk. Pędy boczne wyrastają tu często z kątów tylnie umieszczonych przedliści osi macierzystych. Kwiatostan typu wachlarzyka występuje u różnych gatunków rodzaju Iris. Wszystkie kolejno po sobie następujące odgałęzienia boczne stoją medialnie zawsze na przedniej stronie osi macierzystych, tzn. pomiędzy daną osią macierzystą, a jej liściem okrywającym. Continue reading „Pędy boczne”

Typy rozgałęzień wśród kwiatostanów

Przykładem typów rozgałęzień wśród kwiatostanów jest: 1) baldaszek: pewna ilość osi bocznych pierwszego rzędu wyrasta z osi głównej mniej więcej na tej samej wysokości; wszystkie te osie oraz końcowy odcinek osi głównej maja taką samą długość, na ich końcach występują pojedyncze kwiaty; 2) baldach złożony: stosunki podobne jak w pkt. 1; różnica polega na tym iż „promienie baldachu” (tzn. osie boczne pierwszego rzędu) i najczęściej również oś główna są zakończone małymi baldaszkami, a nie pojedynczymi kwiatami; 3) główka: na szczytowym odcinku osi głównej skupione sa liczne pojedyncze siedzące kwiaty. Ta część osi głównej, na której osadzone są kwiaty, jest zazwyczaj mniej lub więcej zgrubiała, a często bywa rozszerzona w postaci krążka, stanowiąc dno kwiatostanowe [osadnik] .

Rozgałęzienie wierzchotkowate. Jeżeli wierzchołek wzrostu każdej osi będącej w danym okresie osią macierzystą przestaje rozwijać się, natomiast rozwijają się w dalszym ciągu i nadal rozgałęziają się osie boczne, mówimy o rozgałęzieniu wierzchotkowatym. Continue reading „Typy rozgałęzień wśród kwiatostanów”