Bezpieczeństwo i skuteczność stentów wieńcowych Sirolimus i Paclitaxel-Eluting ad 5

Skumulowane wskaźniki zgonu z jakiejkolwiek przyczyny oraz z przyczyn sercowych i pozakardowych były również podobne w obu grupach stentów uwalniających lek i grupie z bezbarwnym stentem w wieku 4 lat (Tabela 3) i podczas każdego wcześniej określonego przedziału czasowego (Dodatek). Skumulowane czteroletnie wskaźniki zawału mięśnia sercowego były podobne w grupie otrzymującej syrolimus-stent i grupie z bezbarwnym stentem (6,4% w porównaniu z 6,2%, p = 0,86) oraz w grupie z paklitakselem i bezcukrzycowymi stentami. grupa stentów (7,0% w porównaniu do 6,3%, P = 0,66), bez istotnych różnic w odsetku zawałów serca z załamkiem Q lub bez załamka Q (tab. 3 i ryc. i ryc. 2). Wskaźniki zawału mięśnia sercowego były podobne zarówno w grupach, w których stosowano elucję lekową, jak iw grupie z bezbarwnym stentem we wszystkich wcześniejszych przedziałach czasowych, z tą różnicą, że było znacznie mniej zawałów mięśnia sercowego w grupie stosującej paklitaksel niż w przypadku gołego metalu. grupy stentów w okresie 30 dni po wszczepieniu i roku (0,8% w porównaniu z 1,8%, p = 0,01).
Nie było różnic w czteroletnich złożonych wskaźnikach śmiertelności lub zawale mięśnia sercowego, śmierci lub zawału mięśnia sercowego z załamkami Q, zawału mięśnia sercowego lub zgonu z przyczyn sercowych między stentem uwalniającym lek a jego kontrolą (tabela 3) lub w jakimkolwiek przedziale czasowym. okres czasu (dodatek dodatkowy), z wyjątkiem tego, że pomiędzy 30 dniami po wszczepieniu i rok, złożona częstość zawału mięśnia sercowego lub zgon z przyczyn sercowych był niższy w grupie z stentem paklitakselu niż w grupie z bezbarwnym stentem (1,4% vs. 2,5%, p = 0,03). To zmniejszenie szybkości było spowodowane mniejszą częstością zawału mięśnia sercowego bez załamka Q w grupie stosującej paklitaksel-stent niż w grupie z bezcementowym stentem (0,4% w porównaniu z 1,6%, P <0,001).
Dyskusja
Przeprowadziliśmy zbiorczą analizę metaanalizacyjną czterech randomizowanych, podwójnie ślepych prób stentów uwalniających sirolimus w porównaniu do stentów nagich metali i pięciu randomizowanych, podwójnie ślepych prób stentów uwalniających paklitaksel w porównaniu do stentów nagich metalowych w pojedynczej nieleczone uszkodzenia wieńcowe przez 4 lata obserwacji. Główne ustalenia były takie, że chociaż ogólna częstość zakrzepicy w stencie nie była istotnie zwiększona w przypadku stentów uwalniających lek, zarówno stenty uwalniające sirolimus, jak i stenty uwalniające paklitaksel wiązały się z niewielkim, ale znaczącym wzrostem częstości występowania zakrzepicy w późnych stentach od do 4 lata po implantacji. Ponadto, oba stenty uwalniające lek były powiązane z wyraźnym zmniejszeniem rewaskularyzacji z docelową zmianą niedokrwienną i rewaskularyzacją naczyń docelowych, co było zaletą, która utrzymywała się przez 4 lata obserwacji. Wskaźniki zgonu lub zawału mięśnia sercowego nie różniły się istotnie pomiędzy grupami, w których stosowano stenty uwalniające leki, a grupami kontrolnymi, w 4-letnim okresie obserwacji lub między a 4 rokiem życia.
Liczba epizodów zakrzepicy w stencie w ciągu pierwszego roku była identyczna u pacjentów ze stentami wymywającymi sirolimus oraz z stentami gołymi metalami (5 pacjentów z epizodami w każdej grupie) oraz wśród pacjentów ze stentami uwalniającymi paklitaksel i osobami z gołym metalem stenty (12 pacjentów w każdej grupie). W okresie od do 4 lat odnotowano niewielki wzrost zakrzepicy w stentach w obu grupach z zastosowaniem stentów uwalniających leki, w porównaniu z grupami kontrolnymi (14 pacjentów z epizodami w grupach ze stentami uwalniającymi leki w porównaniu z grupą kontrolną).
[patrz też: komórki inicjalne, szpital orłowskiego poród, szpital rehabilitacyjny tczew ]

Powiązane tematy z artykułem: komórki inicjalne szpital orłowskiego poród szpital rehabilitacyjny tczew