Liście widłaków

Filogenetyczne pochodzenie liści widłaków jest sporne; niektórzy badacze uważają, iż powstały one w wyniku redukcji z dużych rozczłonkowanych liści, inni zaś uważają, iż stanowią one elementy morfologiczne całkowicie różne od liści: rozwinęły się mianowicie jako wyrostki powierzchniowe (emergencje) na bezlistnych jeszcze łodygach (telomach), jakie posiadały liczne psylofity (Psilophytinae). Możliwości asymilacji dwutlenku węgla przez pęd są tym większe, im więcej dany pęd ma liści asymilacyjnych, wystawionych na działanie światła. Pod tym względem rozgałęziony system pędowy ma dużą przewagę nad prosto wzniesionym pędem pojedynczym. Podobnie jak u roślin plechowych, również u roślin wyższych istnieją dwa sposoby rozgałęziania się pędów. Oś macierzysta może rozwidlać się, dając dwie osie pochodne [rozgałęzienie widlaste] (dichotomia); jest to typ rozgałęzienia występujący niemal wyłącznie u widłaków i niektórych z nimi blisko spokrewnionych klas Pteridophyta. Drugi typ rozgałęzienia jest wynikiem tworzenia się osi pochodnych z boku nadal rosnącej osi macierzystej. W tym przypadku tworzą się rozgałęzienia boczne (np. u paproci, skrzypów i u wszystkich roślin nasiennych). Wierzchołek wzrostu pędu widłaków rozrasta się na szerokość, a następnie w wyniku intensywnego wzrostu zlokalizowanego w dwu jego przeciwległych, bocznie leżących punktach, dzieli się na dwa nowe stożki wzrostu; mogą one być jednakowej wielkości, równowartościowe albo też niekiedy mogą różnić sie wielkościa. Wiekszy spośród nich rośnie intensywniej, wskutek czego mniejszy już bardzo wcześnie zostaje zsunięty na bok; sprawia to wrażenie rozgałęzienia bocznego. [hasła pokrewne: półpasiec objawy leczenie, włoski wydzielnicze, torbiel pilonidalna ]

Powiązane tematy z artykułem: półpasiec objawy leczenie torbiel pilonidalna włoski wydzielnicze