Szereg typów rozgałęzień bocznych

W konsekwencji różnic we wzroście osi macierzystych i potomnych powstać muszą różnorodne systemy rozgałęzień. Różnice te stały się podstawą do wyodrębnienia szeregu typów rozgałęzień bocznych. Poznanie ich jest niezbędne do zrozumienia budowy morfologicznej roślin wyższych. Szczególnie pięknymi przykładami różnych typów rozgałęzień są kwiatostany (inflorescentiae) roślin nasiennych. Kwiatostanem nazywamy wszystkie rozgałęzienia pędu, na których tworzą się kwiaty; rozgałęzienia te nie rozwijają się już dalej w sposób wegetatywny lub najwyżej wykształcają tylko liście przykwiatowe. Ponieważ pączki kątowe wszystkich albo większości liści przykwiatowych rozwijają się dając odgałęzienia boczne, kwiatostany przedstawiają bardzo często niezwykle gęste systemy rozgałęzień.

Rozgałęzienie groniaste. Jeśli oś główna rośnie szybciej niż osie boczne pierwszego rzędu, a te ostatnie szybciej niż powstałe na nich osie boczne drugiego rzędu itd., mówimy o typowym rozgałęzieniu groniastym. W tym przypadku w całym takim systemie możemy prześledzić pojedynczą właściwą oś główną (monopodium). Ten typ rozgałęzienia (monopodialne, jednoroślowe) występuje np. u Quercus, Fracinus, Acer; u tych jednak gatunków oś główna z czasem przestaje rosnąć. Szczególnie typowe rozgałęzienie monopodialne występuje u Abies, Picea i innych drzew iglastych mających pokrój piramidy albo stożka: pod działaniem siły ciężkości pęd główny o budowie promienistej rośnie stale pionowo w górę. Pędy boczne pierwszego rzędu, mające najczęściej budowę grzbieto-brzuszną, wyrastają z pędu głównego poziomo albo skośnie ku górze, przy czym zorientowane są one we wszystkich kierunkach. Najstarsze gałęzie boczne występują najbliżej podstawy osi macierzystej; w miarę zbliżania się ku wierzchołkowi osi macierzystej gałęzie boczne są coraz młodsze. [przypisy: wiązki kolateralne, proteza acetalowa, enzym dao ]

Powiązane tematy z artykułem: enzym dao proteza acetalowa wiązki kolateralne