Pochodzenie pędów

Pędy mogą być pochodzenia wewnętrznego, czyli endogenicznego; w ciągu rozwoju muszą one przebijać leżące na zewnątrz tkanki. Pochodzenie endogeniczne jest regułą dla pędów przybyszowych powstających na korzeniach; na łodygach rozwijają się one również przeważnie w ten sposób; natomiast na liściach powstają wyłącznie egzogenicznie. Pędy przybyszowe wyrastają często z korzeni roślin zielnych (np. Concolvulus arvensis, Rumev acetosella, Cirsium arvense), krzewów (Rubus, Rosa, Corylus) albo drzew (Populus, Ulmus, Robinia), Mogą one również — jakkolwiek rzadziej — wyrastać z liści (Cardamine pratensis, Nasturtium officinale, pewne paprocie zielne), U niektórych roślin dopiero rozfragmentowanie ciała rośliny wywołuje powstawanie utworów przybyszowych. Wyrastają one np. często z pni ściętych drzew. Ogrodnicy rozmnażają wiele roślin przez sadzonki stanowiące fragmenty pędów, korzeni, ściętych liści. Na tych fragmentach tworzą się pączki przybyszowe. Przejście pomiędzy ulistnieniem pędów bocznych i ich pędów macierzystych. Chcąc określić stosunki rozmieszczenia organów na pędzie bocznym dowolnego rzędu należy pęd ten zorientować w ten sposób, aby liść wspierający był zwrócony ku przodowi, tzn. ku obserwatorowi, pęd zaś macierzysty ku tyłowi, tzn. odwrócony od widza. Przy tym ustawieniu płaszczyzna środkowa liścia wspierającego jest równocześnie płaszczyzną środkową bocznego pędu kątowego. Płaszczyznę, jaką można przeprowadzić przez oś długą pędu bocznego, prostopadle do płaszczyzny środkowej, nazywamy jego płaszczyzną poprzeczną (transwersalną). [patrz też: drewno i łyko, proteza acetalowa, enzym dao ]

Powiązane tematy z artykułem: drewno i łyko enzym dao proteza acetalowa