Drewno i łyko

Pojęcia: drewno i łyko są zaczerpnięte z topograficznej anatomii roślin. Drewno i łyko stanowią układy tkanek o ściśle określonym pochodzeniu, podanym w przytoczonej wyżej definicji. Silnie zdrewniała tkanka, występująca w pniu palm, nie będzie więc stanowiła w tym ujęciu drewna. Budowa tkanki wtórnej wytworzonej przez miazgę wiązkową do wnętrza (drewno) jest podobna do budowy części naczyniowej pierwotnej wiązki przewodzącej. Natomiast budowa tkanki odkładanej przez te partie miazgi na zewnątrz (łyko) podobna jest do budowy części sitowej pierwotnej wiązki. Wskutek czynności miazgi międzywiązkowej następuje ciągłe wydłużanie się promieni rdzeni owych zarówno w obrębie drewna, jak i łyka. Te pierwotne promienie rdzeniowe stanowią połączenie rdzenia z korą. Jednak w miarę przyrastania na grubość pierścienia drewna i łyka pewne odcinki miazgi wiązkowej zaczynają tworzyć do wnętrza i na zewnątrz tkankę promieni rdzeniowych. W ten sposób powstają wtórne promienie rdzeniowe, które kończą się ślepo w drewnie i łyku, sięgając w głąb tych tkanek tym płycej, im później rozpoczyna się ich wytwarzanie. Komórki kambium, z których różnicują się komórki promieni rdzeniowych, są krótsze od pozostałych, mają ściany mniej skośne, niekiedy ustawione prostopadle do długiej osi organu. Powstają one z wydłużonych komórek kambium; zanim zaczną różnicować sie nowe promienie rdzeniowe, komórki kambium dzielą się ścianami skierowanymi skośnie albo prostopadle do ich długich osi. [hasła pokrewne: agranulocytoza, perycykl, nfz przeglądarka skierowań]

Powiązane tematy z artykułem: agranulocytoza nfz przeglądarka skierowań perycykl