Liście widłaków

Filogenetyczne pochodzenie liści widłaków jest sporne; niektórzy badacze uważają, iż powstały one w wyniku redukcji z dużych rozczłonkowanych liści, inni zaś uważają, iż stanowią one elementy morfologiczne całkowicie różne od liści: rozwinęły się mianowicie jako wyrostki powierzchniowe (emergencje) na bezlistnych jeszcze łodygach (telomach), jakie posiadały liczne psylofity (Psilophytinae). Możliwości asymilacji dwutlenku węgla przez pęd są tym większe, im więcej dany pęd ma liści asymilacyjnych, wystawionych na działanie światła. Pod tym względem rozgałęziony system pędowy ma dużą przewagę nad prosto wzniesionym pędem pojedynczym. Podobnie jak u roślin plechowych, również u roślin wyższych istnieją dwa sposoby rozgałęziania się pędów. Oś macierzysta może rozwidlać się, dając dwie osie pochodne [rozgałęzienie widlaste] (dichotomia); jest to typ rozgałęzienia występujący niemal wyłącznie u widłaków i niektórych z nimi blisko spokrewnionych klas Pteridophyta. Continue reading „Liście widłaków”

Sympodium roślin

„Gałęzie” różnią się od gałęzi bocznych zawsze tym, że brak u ich podstawy liści okrywających; natomiast z drugiej strony sympodium wyrasta naprzeciwko takiej „gałęzi” liść, będący liściem wspierającym gałęzi pochodnej, która rosnąc przedłuża sympodium. U wielu roślin sympodium może tworzyć dalsze rozgałęzienia sympodialne. Takimi sympodiami są pnie i gałęzie wielu drzew liściastych (np. Tilia, Ulmus, Castanea, Carpinus); w pniach i starszych gałęziach tych drzew nie można już rozpoznać budowy sympodialnej. Natomiast stwierdzenie sympodialnaj budowy jest zawsze możliwe w pędach podziemnych wielu roślin, niezależnie od ich wieku (np. Continue reading „Sympodium roślin”

Wierzchołek korzenia

Strefa podziałowa wierzchołka wzrostu korzenia leży we wnętrzu tkanki wierzchołka korzenia, czyli interkalarnie. Błony komórkowe najbardziej zewnętrznych i w danej chwili najstarszych komórek czapeczki śluzowacieją, a następnie komórki te złuszczają się, co ułatwia korzeniom wnikanie coraz głębiej w glebę. Obecność czapeczki daje sie stwierdzić najczęściej dopiero na medialnych skrawkach podłużnych wierzchołka wzrostu korzenia. Na grubych korzeniach pewnych roślin (Pandanus) czapeczka jest wyraźnie widoczna już makroskopowo, jako brunatna pochewka pokrywająca szczytową partie korzenia. Końce korzeni wodnych Hydrochards i gatunków Lemna okryte są wyraźnymi pochewkami; nie są to jednak czapeczki, ale osłonki pochodzenia pędowego otaczające stożki wzrostu korzeni. Continue reading „Wierzchołek korzenia”

System korzeniowy

Warunkiem koniecznym do rozrastania się systemu korzeniowego jest dostarczenie korzeniom odpowiedniej ilości substancji pokarmowych wyprodukowanych w liściach. Zatem korona liściowa i system korzeniowy rozwijają się w ścisłej współzależności. Rozrastanie się systemu pędowego i systemu korzeniowego odbywać się może tylko wówczas, jeśli zarówno z łodygach, jak i w korzeniach występuje dostateczna liczba wiązek przewodzących wodę oraz substancje organiczne. Osie pędów muszą przy tym być tak mocne, aby mogły nawet przy silnym wietrze udźwignąć powiększający się ciężar liści i gałęzi. Istnieje więc również ścisła zależność pomiędzy rozmiarami kormusu z jednej strony, a wykształceniem łodygowych wiązek przewodzących i odpornością łodyg — z drugiej. Continue reading „System korzeniowy”

Kambium

Kambium tworzy rodzaj walca zbudowanego z wielu warstw pryzmatycznych komórek embrionalnych, ściśle do siebie przylegających i ułożonych w szeregi promieniste. Przez dłuższy okres kambium odkłada komórki tylko do wnętrza, potem jednak również i na zewnątrz. Komórki mniej liczne, odkładane przez kambium na zewnątrz, różnicują sie w komórki wtórnej tkanki miękiszowej kory; te zaś, które odkładane są do wnętrza (bardzo liczne), wytwarzają częściowo wiązki przewodzące (kolateralne lub koncentryczne z ksylemem zewnętrznym), częściowo zaś miękisz, którego błony grubieją i drewnieją. Właściwy przyrost wtórny w korzeniach roślin jednoliściennych występuje tylko u rodzaju Dracaena. Przyrost Wtórny u Gymnospermae i Dicotyledoneae. Continue reading „Kambium”

Krzewinki, zioła i półkrzewy

Rośliny drzewiaste, których wysokość nie przewyższa 1/2 m, nazywamy krzewinkami (Vaccinium vitis idaea, Vamyrtillus, Calluna i inne Ericaceae). Jako rośliny zielone zioła określamy rośliny osiowe, mające mniej lub bardziej soczyste, miękkie pędy nadziemne z małą ilością tkanek zdrewniałych. Tylko podstawowa część ich osi głównej może być silniej zdrewniała. W przeciwieństwie do drzew i krzewów, rośliny zielne albo całkowicie giną pod koniec okresów wegetacyjnych, albo też tracą części nadziemne. Formy przejściowe od ziół do krzewów stanowią półkrzewy. Continue reading „Krzewinki, zioła i półkrzewy”

Palmy

Młode rośliny palm w ciągu wielu pierwszych lat rozwoju wykształcają krótką, grubą łodygę, na której osadzony jest blisko ziemi pęk liści, ustawicznie powiększający swoje rozmiary. W tym okresie znacznie grubieje najstarsza część wierzchołka wzrostu łodygi. Grubienie to jest wynikiem wielokrotnego dzielenia się komórek merystematycznych zewnętrznych warstw kormusu; komórki te dzielą sie ścianami peryklinalnymi, wytwarzając w ten sposób pod młodocianymi zawiązkami liści potężny peryferyczny płaszcz komórek. Z czasem więc górny odcinek łodygi przyjmuje postać krateru, którego dno stanowi szczyt wierzchołka wzrostu. Wierzchołek wzrostu palm osiąga w końcu taką grubość, iż rosnąc na długość jest on w stanie wykształcić potężny pień kształtu kolumny tylko w wyniku wydłużenia się i pierwotnego przyrostu na grubość. Continue reading „Palmy”

Wtórny przyrost pni roślin jednoliściennych

Wierzchołek wzrostu pędu występuje na dnie zagłębienia kształtu krateru, leżacego na szczycie pędu. Wg Helma, nieco zmodyfikowane wtórne tkanki stałe łączą się w zwarte kompleksy z pierwotnymi tkankami stałymi, a często zastępują je nawet w ich funkcjach. Ten typ przyrostu na grubość występuje u większości Gymnospermae, u zielnych i drzewiastych Dicotvledoneae i u niektórych drzewiastych Liliiflorae. Tkanki wtórne różnicują się z komórek merystematycznych, tworzących szersze albo węższe strefy — warstwy kambium. W tych partiach organów, w których odbywa się przyrost wtórny, kambium występuje wśród pozostałych tkanek w postaci walca równoległego do powierzchni organów; na przekroju poprzecznym jest ono widoczne w postaci pierścienia. Continue reading „Wtórny przyrost pni roślin jednoliściennych”

Przyrost wtórny

U pewnych roślin dwuliściennych przyrost wtórny rozpoczyna się później; powstające tkanki są więc bardziej oddalone od szczytu pędu. Ten typ przyrostu występuje u niektórych roślin zielnych i u wielu pnączy. Nieczynne przejściowo pierwotne kambium wiązkowe, zachowane pomiędzy całkowicie już wykształconymi częściami naczyniowymi i sitowymi otwartych wiązek przewodzących, znów zaczyna się intensywnie dzielić. Nowo powstające ściany są zorientowane tangencjalnie; w ten sposób wykształca się kambium wiązkowe przyrostu wtórnego. Następnie tworzy się zwykle również kambium międzywiązkowe w promieniach rdzeniowych. Continue reading „Przyrost wtórny”

Analiza 14 prób porównujących stenty uwalniające sirolimus ze stentami gołymi metalami ad

Przeszukaliśmy również internetowe źródła informacji na temat wyników badań klinicznych w kardiologii (www.cardiosource.com/clinicaltrials, www.theheart.org, www.clinicaltrialresults.com i www.tctmd.com), a także konferencji postępowanie z posiedzeń American College of Cardiology, American Heart Association i European Society of Cardiology. Odpowiednie recenzje i artykuły redakcyjne opublikowane w ubiegłym roku w głównych czasopismach medycznych zostały zidentyfikowane i ocenione pod kątem możliwych informacji na temat badań będących przedmiotem zainteresowania. Wyszukiwania zostały ograniczone do okresu od stycznia 2002 r. Do września 2006 r. Tabela 1. Continue reading „Analiza 14 prób porównujących stenty uwalniające sirolimus ze stentami gołymi metalami ad”