Komórki gruczołowe i tkanka gruczołowa

Oprócz komórek wydzielniczych spotyka się również w epidermie, parenchymie i w innych rodzajach tkanek komórki gruczołowe, występujące pojedynczo lub połączone w grupy. Mogą one być elementami pierwotnymi lub wtórnymi. Protoplasty tych komórek wydalają substancje przez ściany komórkowe na zewnątrz ciała rośliny lub do przestworów międzykomórkowych. Komórki gruczołowe, zawsze żywe, podobne są do komórek parenchymy, zazwyczaj jednak zawierają wiele plazmy i wielkie jądra komórkowe, jak komórki merystemów. Wydzielane substancje mają najczęściej znaczenie ekologiczne. Continue reading „Komórki gruczołowe i tkanka gruczołowa”

Proces rozgałęzienia

Proces rozgałęzienia odbywa się u różnych gatunków w różny sposób. Zasadniczo można wyróżnić trzy typy budowy strefy przejściowej pomiędzy korzeniem a łodygą: A. Każde pasmo ksylemu, przebiegające w linii prostej z korzenia do łodygi, ulega w strefie przejściowej tylko „skręceniu” (np. u Medicago, Lałbyrus). Natomiast każde pasmo floemu korzenia, przechodząc do łodygi, dzieli się w kierunku promienistym na dwie części, które rozsuwają się w kierunku tangencjalnym; każda część danego pasma floemu łączy sie z takąż częścią sąsiedniego pasma na zewnątrz skręconego pasma ksylemu. Continue reading „Proces rozgałęzienia”

Korzenie powstające na pędach

Prócz korzeni powstających jako korzenie boczne na korzeniach macierzystych znamy korzenie wyrastające z różnych części pędu; takie korzenie różnicują się najczęściej również endogenicznie z tkanki stalej, przekształcającej się w tkankę twórczą, albo też z tkanki embrionalnej. Wykształcają się one tylko w pewnych miejscach i często powstają w określonej liczbie. U paproci tworzą się one już z tkanki embrionalnej stożka wzrostu pędu. W zależności od miejsca ich powstania określamy je jako korzenie pochodzenia łodygowego albo liściowego. Najczęściej korzenie takie wyrastają tuż poniżej albo powyżej węzłów łodygi, jeżeli na to pozwalają warunki zewnętrzne. Continue reading „Korzenie powstające na pędach”

Di ch otom iczny typ

Dichotomiczny typ rozgałęziania się korzeni przez rozwidlanie się stożka wzrostu występuje głównie u Lycopodiineae. U pozostałych roślin korzenie rozgałęziają się bocznie. W przeciwieństwie do rozgałęzień bocznych pędu korzenie boczne powstają najczęściej w pewnej odległości od stożka wzrostu korzenia macierzystego:, zakładają się one w tych partiach korzenia, w których tkanki merystematyczne zróżnicowały się już w tkanki stałe. Stożki wzrostu korzeni bocznych powstają we wnętrzu korzenia macierzystego, a więc endogenicznie. Ochronę dla tej tkanki stanowią otaczające tkanki stałe. Continue reading „Di ch otom iczny typ”

Postać systemu korzeniowego

Korzenie boczne mają budowę taką samą albo zbliżoną do budowy korzeni głównych. Ich pasma ksylenu i floemu łączą się z odpowiednimi pasmami korzeni macierzystych. Korzenie boczne rosną w zasadzie mniej intensywnie niż ich korzenie macierzyste i są od nich cieńsze; system korzeniowy przedstawia wiec typ rozgałęzienia groniastego. Korzenie boczne ostatniego rzędu są zwykle bardzo krótkie i mają ograniczony okres życia Nazywamy je korzonkami ssącymi. Postać systemu korzeniowego (podobnie jak systemu pędowego) zależy również od położenia korzeni bocznych w stosunku do ich korzeni macierzystych oraz od ich rozmieszczenia przestrzennego. Continue reading „Postać systemu korzeniowego”

Bezpieczeństwo i skuteczność stentów wieńcowych Sirolimus i Paclitaxel-Eluting czesc 4

Krzywe Kaplana-Meiera reprezentujące szacunkowe 4-letnie skumulowane częstości występowania zakrzepicy w stencie, zgonu, zawału mięśnia sercowego i rewaskularyzacji docelowego uszkodzenia w połączonych, z randomizowanych próbach stentów uwalniających sirolimus i stentów z gołymi metalami. Liczba pacjentów zagrożone każdego roku, równe liczbie pacjentów, dla których dostępne były dane za każdym razem, bez tych z wcześniejszymi zdarzeniami. Mediana okresu obserwacji wyniosła 4,0 lat. Rycina 2. Krzywe Kaplana-Meiera reprezentujące szacunkowe 4-letnie skumulowane częstości występowania zakrzepicy w stencie, zgonu, zawału mięśnia sercowego i rewaskularyzacji docelowej zmiany w połączonych, z randomizowanych próbach stentów uwalniających paklitaksel i stentów z gołej metalu. Continue reading „Bezpieczeństwo i skuteczność stentów wieńcowych Sirolimus i Paclitaxel-Eluting czesc 4”

Zakrzepica w stencie w randomizowanych badaniach klinicznych stentów uwalniających leki

Definicje zakrzepicy w stencie, które były stosowane w badaniach klinicznych stentów uwalniających leki, były restrykcyjne i nie były stosowane w jednolity sposób. Metody
Zastosowaliśmy hierarchiczną klasyfikację zakrzepicy w stencie ustaloną przez Akademickie Konsorcjum Badawcze (ARC) w randomizowanych badaniach z udziałem 878 pacjentów leczonych stentami uwalniającymi sirolimus, 1400 leczonych stentami uwalniającymi paklitaksel i 2267 leczonych stentami gołymi metalami. Następnie zgromadziliśmy 4-letnie dane uzupełniające. Wszystkie zdarzenia zostały rozstrzygnięte przez niezależny komitet ds. Wydarzeń klinicznych. Continue reading „Zakrzepica w stencie w randomizowanych badaniach klinicznych stentów uwalniających leki”

Wyniki długoterminowe ze stentami uwalniającymi leki a stenty typu bare-metal w Szwecji ad 8

Potencjalne alternatywne wyjaśnienia istnieją dla krzyżowania się krzywych zdarzeń – na przykład, wielokrotne błędy selekcyjne, takie jak wyższe wskaźniki wczesnego zdarzenia u pacjentów z nagimi metalowymi stentami z powodu większego odsetka pacjentów z zawałem mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST i późnym podwyższeniem – odsetek osób chorujących na stenty uwalniające lek ze względu na wyższy odsetek pacjentów z grupy wysokiego ryzyka. Na zmianę tempa zdarzeń w czasie mogła mieć wpływ mniejsza liczba pacjentów ze stentami uwalniającymi leki we wczesnym okresie badania. Kolejnym ograniczeniem jest brak informacji na temat czasu leczenia klopidogrelem u poszczególnych pacjentów. Podsumowując, wykazaliśmy, że pacjenci ze stentami uwalniającymi leki mieli 18% wzrost względnego długoterminowego ryzyka zgonu, w porównaniu z pacjentami z gołymi metalowymi stentami – wzrost, który odpowiadał bezwzględnemu wzrostowi o 0,5% w ryzyko śmierci rocznie po pierwszych 6 miesiącach. Analiza złożonego zgonu i zawału mięśnia sercowego wykazała niższą częstość zdarzeń w ciągu pierwszych 6 miesięcy, ale później wzrost o około 20%, co odpowiadało bezwzględnemu wzrostowi o 0,5 do 1,0% rocznie. Continue reading „Wyniki długoterminowe ze stentami uwalniającymi leki a stenty typu bare-metal w Szwecji ad 8”